{Shatters of Chapter 02} 'Kidnapped Witch'



{{{กาไฮม์มัส}}} (Geheimnis)


นีโอ คริมสัน
ณ พระราชวังโบวรูทแห่งเมืองลับแลกาไฮม์มัส {Bohlouth Palace in Geheminis the secret city}


ที่เดินตามหลังผมอยู่ในตอนนี้คือแวมไพรนักฆ่าชื่อว่า [แจ๊ค เดเลนี่] และผู้ติดตามของเค้า... ชื่อว่าอะไรนาาา... อ๋ออ [ลอเร็น] นามสกุลอะไรก็มิทราบ... แต่ที่รู้ๆคือช่างเป็นผู้ติดตามที่สวยสง่า รูปร่างงดงามอะไรขนาดนี้... หญิงสาวผมสั้นสีขาวออกเงินๆ นัยน์ตาสีฟ้าแบบชาวตะวันตก รูปร่างสูงสง่าในแบบผู้หญิง ถึงตัวจะผอมแห้งไปนิดแต่ก็มีส่วนโค้งเว้าเผยให้เห็นสัดส่วนอันงดงามในแบบของสตรี ผู้หญิงคนนี้ดูราวกับเป็นเจ้าหญิงไม่มีผิด (ถ้าให้เดาน่าจะมาจากแทบสแกนดิเนเวีย)... แต่ไหงกลับคอยมาเป็นเมดผู้ติดตามเจ้าแวมไพรเถื่อนอย่างหมอนี่กันได้นะ...


พวกเรา 3 คนกำลังเดินกินลมชมพระราชวังอยู่ ผ่านรูปปั้นรูปนักรบขนาดใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ระหว่างโถงทางเดิน ด้วยความที่โถงทางเดินมีขนาดใหญ่และยาวมากๆ ถ้าหากมองจากมุมบนจะเห็นรูปปั้นเหล่านั้นราวกับเป็นหมากชิ้นเล็กๆบนกระดานหมากรุกเท่านั้น... ส่วนแวมไพรอย่างเรา 3 คนก็คงเป็นแค่มดตัวนึง...(เอ ?? ผมไม่ค่อยแน่ใจนักหรอกนะว่าคุณผู้ติดตามคนนั้นจะเป็นแวมป์ด้วย)


พระราชวังแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยบรรพบุรุษของตระกูลผม... ได้รับการบูรณะมาหลายครั้งทำให้ยังคงสภาพหรูหราและยังดูใหม่เอี่ยมอยู่ตลอดเวลาเปรียบเสมือนพระราชวังที่ไม่มีวันตายคล้ายๆกับแวมไพร


พ่อของผมชื่นชอบสีขาวและการตกแต่งสไตล์กรีกเป็นอย่างมาก โทนสีของโถงทางเดินจึงออกไปทางนั้น บ้างก็อาจจะดูเท่าๆหน่อย... น่าเสียดายที่พ่อของผมได้เสียชีวิตลงไปแล้วในเหตุการณ์ [สนธยาแห่งความตาย] ทำให้ตำแหน่งผู้ครองพระราชวังแห่งนี้ตกเป็นของผม... ซึ่งผมไม่ชอบแนวทางการตกแต่งตัวพระราชวังของพ่อเอาซะเลยและได้ลงมือทำการปรับเปลี่ยนบางส่วนของพระราชวังนี้ไปแล้ว...


ดูเหมือนว่าผมจะมัวแต่นอกเรื่องและพาพวกเค้าทั้ง 2 คนเดินกินลมชมวิวจนเสียเวลาไปหน่อยแล้ว คงถึงเวลาที่จะได้เริ่มพูดถึงภารกิจที่ผมจะมอบให้พวกเค้าแล้วล่ะนะ...


ทว่าทันใดนั้นเอง ขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากพูดออกไป...

"ฮึ ฮึ ฮึ ลอร์ดนีโอ... ผมไม่ใช่คนใจเย็นที่ชื่นชอบการสนทนาปราศรัยแบบชื่นมื่นกินเวลาน่ารำคาญหรอกนะ... พระราชวังแห่งนี้ก็ดูสวยดีแต่มันทำให้ผมอยากจะอ้วกอะนะ... ฮึ ฮึ ฮึ ! ภารกิจที่คุณต้องการจะให้ผมไปทำคืออะไรกันแน่ล่ะครับ... ลอร์ดนีโอ... ผมไม่ได้มีเวลามากนักหรอกนะ ฮึ ฮึ ฮึ"

แจ๊ค เดเลนี่ชิงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงและกิริยามารยาทในแบบที่ผมคาดไว้ก่อนหน้าอยู่แล้ว... ไม่แปลกใจนักที่น่าฆ่าผู้อยู่ในวงการมืด วงการนักเลงจะมีท่าทีในลักษณะนี้ซึ่งตัวผมไม่ถือในเรื่องแบบนั้นซักนิดเดียว... ถึงตัวผมจะเป็นแวมไพรผู้สืบทอดมรดกที่สำคัญของตระกูลอันเก่าแก่อย่างตระกูลคริมสัน แต่ผมก็มักจะไม่วางท่าทำตัวเป็นพวกเจ้าขุนบุญนายอะไรแบบนั้น... อย่างมากที่สุดก็แค่ทำตัวเองให้มันดูดี ให้พอมีคนเคารพบ้างก็เท่านั้น... ผมพยายามทำตัวให้ติดดินเพื่อที่จะได้เข้าใกล้และดูแลผู้คนของผมให้ได้มากที่สุดดีกว่า

"อ๋ออ... โฮะๆๆ ดูเหมือนว่าฉันจะมากพิธีไปซักหน่อยน่ะนะ... ก็แค่จะอวดพระราชวังให้ดูก็เท่านั้นแหละ... กลัวว่าแวมไพรยุคหลังจะไม่ได้เห็นถึงความงดงามความรุ่งโรจน์ในอดีตของตระกูลคริมสันน่ะนะ..."


"ฮึ ฮึ ฮึ ขออภัยนะครับท่านลอร์ด ! แต่ผมก็ไม่ใช่แวมไพรอายุน้อยๆอีกต่อไปแล้วนะ..."

"อ๋ออๆ...โฮะๆๆ เรื่องนั้นน่ะฉันดูออกแหละนะ... ฮะ ฮะ ฮ่า... ผ่านศึกมาเยอะสินะ ทำภารกิจไปทั่ว... ชีวิตการเป็นนักฆ่าหรือนักล่าเงินรางวัลในวงการมืดน่ะคงจะทำให้ผิวพรรณของนายเ**่.ยวย่นไปบ้าง นายคงจะไม่ได้มีเวลาหรืออารมณ์สุนทรีมาดูแลตัวเองมากนัก... แต่ก็เห็นว่ามีเมดสุดสวยคอยดูแลอยู่แล้วนิ... โฮะๆๆ"


"ฮึ ฮึ ฮึ ท่านลอร์ดอาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจนะครับ ฮึ ฮึ ฮึ แต่อย่าให้ความสวยสง่างามของเธอคนนี้หลอกตาท่านได้... เพราะเธอคนนี้ก็เป็นนักฆ่ายัยตัวร้ายไม่ต่างจากผมเท่าไหร่หรอกครับ ฮึ ฮึ ฮึ..."


"ฟุฟุฟุ นายท่านช่างมีอารมณ์ขันเสียจริงๆนะคะ ฟุฟุฟุ"

ระหว่างที่พวกเรา 3 คนกำลังเสวนากันพรางเดินขึ้นบันไดเกลียวขึ้นไปยังชั้นด้านบน... นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงของผู้ติดตามคนนี้... อืมมม...จุๆๆๆๆ เสียงของเธอนี่ช่างใสปิ๊งเสนาะหูดีจริงๆ รู้สึกได้ถึงความไร้เดียงสา ความซื่อสัตย์ ความเมตตา... เป็นนักฆ่าจริงๆหรอ ?


พวกเรา 3 คนเดินขึ้นบันไดเกลียวไปก่อนที่จะก้าวเข้าไปสู่ชั้นอีกชั้นหนึ่งซึ่งแปลกตาจากชั้นที่ผ่านมาพอสมควร... โทนสีของชั้นนี้ออกไปทางสีส้มและสีน้ำตาล การประดับตกแต่งด้วยไม้เนื้อแข็ง พื้นไม้ปาเก้ที่ดูไม่พิเศษพิศงอะไรมากนัก บรรยากาศดูเป็นกันเองและดูอบอุ่นขึ้นไม่ชวนให้รู้สึกตึงเครียดและรู้สึกอึดอัดแบบโถงทางเดินแบบที่พ่อของผมตกแต่ง (ทั้งๆที่เป็นโถงทางเดินที่กว้างโล่งใหญ่โตกว่าชั้นที่มีลักษณะคล้ายห้องๆนึงเป็นไหนๆ) ชั้นนี้คือชั้นส่วนตัวของผม... กรอบรูปสีเหลี่ยมที่เป็นรูปของผมกำลังเล่นเครื่องดนตรีเชลโล่ตั้งติดกับแพงเหนือหลังโต๊ะทำงานของผม... ด้านข้างกรอบรูปๆนั้นเป็นรูปของผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง...

"ภารกิจของพวกคุณก็คือตามหาผู้หญิงคนนี้" ผมชี้ไปที่รูปผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนั้น


"เธอถูกจับขังไว้ในเกาะๆหนึ่งที่ถูกควบคุมไว้โดยเจ้าชายอาเธอร์ เพดราก้อน จูเนียร์ สถานที่แห่งนั้นว่ากันว่าเป็นแหล่งรวมของพวกเผ่าพันธ์ุเซมิอิมมอร์ทัลลิตี้ต่างๆที่ถูกจับได้และนำเอามาต่อสู้ เอามาประลองกัน เป็นแหล่งของพวกหัวรุนแรงที่เอานักสู้ของตัวเองมาประชันกับนักสู้ของคนอื่นและโดยมีเงินเป็นเดิมพัน...


ไอ้คนพวกนั้นมันทำเหมือนกับว่าเผ่าพันธ์ุของพวกเราเป็นสัตว์เลี้ยง ! มันหยามเกียรติหยามศักดิ์ศรีพวกเรา ! ที่แย่ที่สุดคือมันทำร้ายเพื่อนของฉัน !!!"

จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าตัวของผมเผลอพูดตะโกนออกไปอย่างเสียงดัง... ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็พูดจาแบบไหลลื่นดูปกติแถมยังสอดแทรกอารมณ์ขันมาโดยตลอด... เอ? สงสัยจะเผลอหลุดไป... น่าอายจัง (หน้าแดง)

"ก็นั่นแหละนะ... ภารกิจที่พวกคุณต้องไปทำ... แค่นั้นแหละ...เงินค่าจ้างมากพอที่จะสร้างปราสาทได้เลยล่ะ แต่คงจะไม่ได้ครึ่งของพระราชวังแห่งนี้หรอกนะมันออกจะเยอะเกินไปหน่อยถ้าเป็นอย่างนั้น ส่วนเรื่องที่อยู่ของเกาะ เกาะนั้นชื่อว่า [ฟาร์อีสต์ ไอแลนด์] สายสืบของฉันตรวจพบที่อยู่ที่แน่ชัดของมันแล้วเดี๋ยวจะส่งพิกัดไปให้ ส่วนผู้หญิงที่คุณจะต้องไปรับตัวมาอย่างไม่มีรอยขีดข่วนมีชื่อว่า [เรน่า สการ์เล็ท] ทั่วห้องๆนี้มีข้อมูลหลายๆอย่างเกี่ยวกับภารกิจอยู่แหละนะเดินดูได้ ! ฉันไม่ถือ ! "

ผมกลับมาใช้น้ำเสียงแบบปกติและสงบสติอารมณ์ลงเหมือนเดิม...

"..."


"..."

บรรยากาศของห้องเงียบลงไปชั่วขณะ... แจ๊ค เดเลนี่กับลอเร็นก็เดินหยิบจับดูรูปภาพ สิ่งของต่างๆไปเรื่อยๆ ผมไม่แน่ใจว่าที่พวกนั้นเดินไปเดินมาเพราะต้องการหาเบาะแสเกี่ยวกับภารกิจหรือเพราะว่าของมันดูหรูหราเก่าแก่หน้าจับต้องกันนะ...

"จะว่าไป... เกือบลืมไปแล้วล่ะนะ... เมื่อพวกคุณเจอตัวเธอคนนั้นแล้วให้แสดงสิ่งนี้ให้เธอดู เธอจะจำมันได้และรู้ว่าเป็นผมที่ส่งพวกคุณมา"

ผมยื่นร่มคันหนึ่งให้กับลอเร็นแต่ทว่าก็โดนแจ๊ค เดเลนี่เดินมาตัดหน้าและชิงรับร่มคันนั้นไปแทน...

"อ๋ออ... ร่มของตระกูลคริมสันสินะ ? อืมมม... ก็ดูเป็นแค่ร่มไม้สีน้ำตาลเก่าๆธรรมดาเองนี่นา... เห็นเค้าว่ากันว่าคนตระกูลคริมสันจะมีพลังพิเศษเกี่ยวกับร่ม... จริงหรือป่าวนะ ?"

แจ๊ค เดเลนี่ลูบคลำและจ้องมองดูร่มประจำตัวของผมด้วยท่าทีราวกับเด็กขี้สงสัยไม่มีผิด อะไรวะ ! ทำไมท่าทีมันถึงเปลี่ยนไปซะอย่างนั้น ?!

"เออๆ นั่นแหละ ! และร่มนี่ก็ห้ามมีรอยขีดข่วนกลับมาด้วยเหมือนกัน !"


"เธอคนนั้นเป็นแม่มดหรอกหรอ ?" จู่ๆ ลอเร็นก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันสุดแสนจะไร้เดียงสา


"ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ ?" ผมถามกลับไป...


"ก็ในรูปนางถือไม้กวาดนิ ?"


"อืม..."

ผมอืมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาภายในลำคอ... ลอเร็นเหมือนจะได้คำตอบที่เธอต้องการแล้วจึงหันกลับไปคุยกับแจ็ค เดเลนี่เบาๆ เผอิญว่าโสดแวมไพรของผมมันดีเหลือหลายอยู่แล้วผมจึงได้ยินที่เธอพูดได้ไม่ยาก...

"ท่านลอร์ดคะ..."


"หืมม์...ว่าไง ?"


"ท่านรู้จักกับ {โรส คริมสัน} ไหมคะ"

To be continue...